การพิมพ์ไล่ระดับสีด้วย Pad Printing ทำได้ละเอียดแค่ไหน? เจาะลึกผลการทดลองที่นักออกแบบควรรู้

การออกแบบพื้นที่ไล่ระดับสีมักพบปัญหาเมื่อเข้าสู่กระบวนการผลิตจริง เช่น สีเข้มกลายเป็นจุดทึบหรือสีอ่อนขาดหายไป ปัญหาเหล่านี้ทำให้ชิ้นงานไม่ตรงตามแบบและเกิดต้นทุนในการแก้ไขแม่พิมพ์ซ้ำ การทำความเข้าใจข้อจำกัดทางกายภาพของการพิมพ์ด้วยแผ่นซิลิโคน (Pad Printing) จึงเป็นข้อมูลพื้นฐานที่สำคัญ บทความนี้อ้างอิงผลการทดลองพิมพ์จริงของ Tokushu Abe Seihansho เพื่อให้ผู้ออกแบบสามารถนำตัวเลขไปใช้เป็นเกณฑ์พิจารณาได้อย่างแม่นยำ

สารบัญ

• เหตุใดแรงกดของแพดซิลิโคนจึงจำกัดความละเอียดของการพิมพ์ไล่ระดับสี
• โครงสร้างที่ทำให้เม็ดสกรีนเกิดการรวมตัวและขาดหายในระดับ 150-200 LPI
• 50-100 LPI และ 150-200 LPI ความต่างของเม็ดสกรีนที่เห็นได้จากผลการทดลอง
• เงื่อนไขการรักษาความต่อเนื่องของเฉดสีด้วยการควบคุมปัจจัยการพิมพ์
• ข้อควรระวังก่อนเริ่มออกแบบงานพิมพ์เพื่อหลีกเลี่ยงการแก้ไขชิ้นงาน
• สิ่งที่ Tokushu Abe Seihansho สามารถช่วยคุณได้
• คำถามที่พบบ่อย
• คำสำคัญเพื่อทำความเข้าใจบทความนี้

■　เหตุใดแรงกดของแพดซิลิโคนจึงจำกัดความละเอียดของการพิมพ์ไล่ระดับสี

การพิมพ์ลักษณะนี้จำเป็นต้องใช้แพดที่มีความนุ่มเพื่อถ่ายทอดหมึกไปยังชิ้นงาน เมื่อแพดถูกกดทับลงบนพื้นผิว หมึกจะถูกบีบให้แผ่ออกส่งผลให้เกิดการขยายตัวของเม็ดสกรีน (Dot Gain) หากจุดเม็ดสกรีนมีความหนาแน่นเกินไป พื้นที่สีกลางถึงเข้มจะเกิดการรวมตัวกันเป็นพื้นที่ทึบ ในทางกลับกันหากเล็กเกินไปหมึกจะไม่ถ่ายโอนทำให้พื้นที่สีอ่อนขาดหายไป ข้อจำกัดนี้เป็นสาเหตุที่ทำให้การใช้ความละเอียดสูงไม่ได้ให้ผลลัพธ์ที่เรียบเนียนเสมอไป

■　โครงสร้างที่ทำให้เม็ดสกรีนเกิดการรวมตัวและขาดหายในระดับ 150-200 LPI

เมื่อใช้ความละเอียดสูงระดับ 150 LPI ขนาดของเม็ดสกรีนจะเล็กลงอย่างมาก ทำให้ได้รับผลกระทบจากแรงกดและการขยายตัวของหมึกได้ง่าย ส่งผลให้เม็ดสกรีนรวมตัวกันและเกิดสีตัดกันเป็นขอบที่เห็นรอยต่อได้ชัดเจน และเมื่อเพิ่มความละเอียดถึง 200 LPI บริเวณสีอ่อนจะไม่ปรากฏบนชิ้นงาน และบริเวณสีเข้มกลายเป็นจุดทึบทั้งหมด โครงสร้างเม็ดสกรีนที่ละเอียดเกินขีดจำกัดการถ่ายโอนหมึกจึงทำให้ช่วงความกว้างของเฉดสีแคบลง และไม่สามารถนำไปใช้งานจริงในการผลิตจำนวนมากได้

■　50-100 LPI และ 150-200 LPI ความต่างของเม็ดสกรีนที่เห็นได้จากผลการทดลอง

ข้อมูลจากการทดสอบพิมพ์จริงโดยใช้หมึกซีรีส์ SG740 และความลึกแม่พิมพ์ 28 ไมโครเมตร แสดงให้เห็นตัวเลขความต่างของการตอบสนองในแต่ละความละเอียด ดังตารางด้านล่างนี้

ผลการทดสอบการพิมพ์ไล่ระดับสีตามความละเอียด

จากตัวเลขในตารางจะเห็นได้ว่า การใช้ความละเอียดที่ 100 LPI เป็นจุดที่รักษาความสมดุลระหว่างความเรียบเนียนและการคงรูปของเม็ดสกรีนได้ดีที่สุด ในขณะที่ 50 LPI แม้จะไม่เกิดการขาดหายแต่จะเห็นความเป็นเม็ดหยาบอย่างชัดเจน

■　เงื่อนไขการรักษาความต่อเนื่องของเฉดสีด้วยการควบคุมปัจจัยการพิมพ์

นอกจากการกำหนดขนาดเม็ดสกรีนแล้ว การควบคุมปัจจัยในกระบวนการพิมพ์เป็นเงื่อนไขสำคัญที่ส่งผลต่อการถ่ายทอดเฉดสี ความลึกของการกัดแม่พิมพ์ควรอยู่ที่ประมาณ 28 ไมโครเมตร ซึ่งเป็นตัวเลขที่รักษาสมดุล หากตื้นเกินไปสีจะขาดหาย แต่หากลึกเกินไปเม็ดสกรีนจะบวมทึบ การเลือกใช้แพดซิลิโคนความแข็งระดับ 2 จะช่วยคุมแรงกดไม่ให้เม็ดสกรีนผิดรูป การจัดการความหนืดของหมึกด้วยตัวทำละลาย 20% และการรักษาอุณหภูมิห้องที่ 24 องศาเซลเซียส จะช่วยป้องกันปัญหาหมึกแห้งหรือไหลเยิ้ม

■　ข้อควรระวังก่อนเริ่มออกแบบงานพิมพ์เพื่อหลีกเลี่ยงการแก้ไขชิ้นงาน

การป้องกันข้อผิดพลาดควรเริ่มต้นตั้งแต่ขั้นตอนการออกแบบ โดยหลีกเลี่ยงการกำหนดค่าความสว่างที่มีขนาดเล็กเกินไปในระดับ 150-200 LPI เนื่องจากพื้นที่ความเข้ม 10-20% จะไม่สามารถพิมพ์ติดลงบนชิ้นงานได้ ควรหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนระดับสีอย่างฉับพลันเพื่อลดรอยต่อของเฉดสี การออกแบบพื้นที่ไล่ระดับสีขนาดเล็กมากหรือการนำไปใช้บนพื้นผิวโค้ง จะทำให้แพดเกิดการเสียรูป การออกแบบที่เน้นใช้พื้นที่ความเข้มระดับกลางและปรับระดับสีอย่างค่อยเป็นค่อยไปจะสามารถช่วยลดปัญหาได้

■　สิ่งที่ Tokuabe (Thailand) สามารถช่วยคุณได้

Tokuabe (Thailand) นำเสนอข้อมูลและสเปกการทำแม่พิมพ์ที่อิงจากข้อมูลการทดสอบ เพื่อลดความคลาดเคลื่อนระหว่างการออกแบบและการผลิตจริงในประเทศไทย ผู้ใช้งานสามารถนำเกณฑ์ความละเอียด 50-100 LPI ไปปรับใช้ตามความเหมาะสมของพื้นผิวชิ้นงาน เงื่อนไขที่จำเป็นในการตัดสินใจคือ ระดับความละเอียด ความลึกของแม่พิมพ์ และสเปกของแพดซิลิโคน
※หากต้องการรายละเอียดเพิ่มเติม โปรดดาวน์โหลดไฟล์ PDF ที่แนบมากับบทความนี้ หรือกรอกแบบฟอร์มด้านล่างเพื่อสอบถามข้อมูล

■　คำถามที่พบบ่อย

Q1：ปัญหาบริเวณสีอ่อนขาดหายไปในการพิมพ์ Pad Printing เกิดจากสาเหตุใด
A1：อาการสีอ่อนขาดหายเกิดจากการใช้ความละเอียดเม็ดสกรีนสูงระดับ 150-200 LPI ทำให้จุดรับหมึกมีขนาดเล็กเกินกว่าที่จะถ่ายโอนจากแม่พิมพ์ลงสู่ชิ้นงานได้สำเร็จ

Q2：ความละเอียดเม็ดสกรีนระดับใดที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการพิมพ์ไล่ระดับสี
A2：การตั้งค่าความละเอียดที่ 100 LPI เป็นช่วงที่ให้ความสมดุลสูงสุด ทั้งในด้านการเปลี่ยนระดับสีที่เรียบเนียนและการคงรูปของเม็ดสกรีนโดยไม่เกิดการรวมตัวเป็นจุดทึบ

Q3：ความลึกของการกัดกรดแม่พิมพ์มีผลต่อการพิมพ์ไล่ระดับสีอย่างไร
A3：ความลึกของแม่พิมพ์มีผลโดยตรงต่อปริมาณหมึกที่เกาะตัว การตั้งค่าที่ 28 ไมโครเมตร ช่วยรักษาสมดุลไม่ให้เม็ดสกรีนบวมทึบหากลึกเกินไป หรือสีขาดหายหากแม่พิมพ์ตื้นเกินไป

■　คำสำคัญเพื่อทำความเข้าใจบทความนี้

• Dot Gain : ปรากฏการณ์ที่เม็ดสกรีนขยายตัวเมื่อถูกแรงกดทับ ทำให้เฉดสีเข้มขึ้นกว่าแบบ
• LPI : หน่วยวัดความละเอียดของเม็ดสกรีน ตัวเลขยิ่งสูงหมายถึงจุดที่เล็กลงและชิดกันมากขึ้น
• Tone Jump : การเปลี่ยนระดับสีที่ขาดความต่อเนื่อง ทำให้มองเห็นเป็นขั้นหรือรอยต่อของเฉดสี ※

※หากต้องการรายละเอียดเพิ่มเติม โปรดดาวน์โหลดไฟล์ PDF ที่แนบมากับบทความนี้ หรือกรอกแบบฟอร์มด้านล่างเพื่อสอบถามข้อมูล